Geri dönülemez noktaya ulaştığınızı anladığınızda ya pişmanlık duyarsınız ya da rahatlama hissedersiniz. Dönüşün olmadığı yer, geçmişe takılmakla geleceğe bakma arasında karar vermeniz noktadır. Feyza geleceğe bakıyordu. Çünkü geçmişi düzeltebileceği tek şey bulunduğu yerin ötesinde duruyordu. O yüzden Aylin’i evinden çıkarıp nereye götürebileceğinin planını yapmadı. Sadece uygun zamanın gelmesi için bekledi ve Aylin’le olan samimiyetini ilerletti. Artık sadece evine girip çıkmakla kalmıyor arada bir gecelerini orada geçiriyordu. Vaktin geldiğine karar verdiği gün evde dört kişiydiler. İki hizmetçi, Aylin ve o.
Hizmetçileri saf dışı bırakması çok da zor olmadı. Yiyeceklerine kattığı ilaçlarla kısa sürede kendilerinden geçtiler. Aylin’in odasına girip işini bitirmesi ise iki saat kadar sürdü. Evden çıkmadan önce duş alıp kıyafetlerini değiştirdi. Üstü başı kan içindeyken dışarıda dolaşamazdı. Gerçi ister öyle ister böyle; sadece Asallar değil, şehrin tüm polisleri peşine düşecekti. Dışarı çıktığında derin bir nefes alıp gökyüzüne baktı.
“Sanırım uçmalıyım” deyip gülümsedi.
Şehrin diğer yakasında oturan Arif’in gücü buydu. Bildiği kadarıyla on beş yaşındaki bir kızdan elde edilmişti.
“Neden olmasın ki?” diye mırıldandı ve arabasına bindi.
Arif’in evi büyükçe bir bahçe içindeydi. Aylin’in yönettiği holdinge bağlı şirketlerden birinin başındaydı. Şimdiye kadar bir kez ama uzaktan görmüştü.
Aracıyla bahçe kapısındaki kulübede bekleyen korumaların önüne gelip, “Arif Bey evde mi acaba?” diye sordu.
Evet cevabını aldığında aracın motorunu kapattı. Sakince arabadan inip adamların ikisini de duvara fırlattı. Adamlar bayıldıktan sonra kapıyı açtı ve eve doğru sürdü. Arif evinde küçük bir parti veriyordu. İçeridekilerin kim olduğunu önemsemedi Feyza. Epeyce bir bağırış çağırış oldu. Arif’i alıp çıktığında ardında büyük bir dağınıklık bırakmıştı.
Arka koltukta elleri ayakları bağlı vaziyette yatan Arif kendine geldiğinde, “Kısa bir işimiz var, endişelenme” deyip omuz ucundan ona tebessüm etti. “Az sonra bütünüyle özgür olacaksın, söz”
Şehirden epeyce uzaklaşıp kırsala çıktı. Buralara daha önce gelmemişti ama dağlık arazide saklanacak bir yerler bulmanın çok da zor olacağını düşünmüyordu. Ana yoldan ayrılıp toprak yollara girdi. Sonunda yıkıp dökük bir barakaya ulaştı. Tavanı çökmek üzereydi ama iş görürdü. Önce Arif’in gücünü söküp cesedini kulübenin ötesindeki dere yatağına attı. Fazlası ile yorulmuştu. Beklediğinden daha yoğun bir gece olmuştu. Uykuya direnmedi. Yarısı fareler tarafından yenmiş yatağa uzanıp deliksiz bir uykuya daldı. Rüyasında Alper’i gördü. Beraber bir yerlere seyahat ediyorlardı.
Uyandığında aklındaki tek şey onu çok özlediğiydi….
